تنها دو بار زندگی می کنیم ! نام یک فیلم است ، ساخته بهنام بهزادی .

فیلم داستان سیامک انتصاری پور (علیرضا آقاخانی) است که دانشجوی اخراجی رشته پزشکی بوده است و سالیان سال است که راننده مینی بوس می باشد. او که از درد شدید و فلج کننده کمرش رنج می برد به توصیه پزشک از رانندگی بر حذر داشته می شود اما به کارش ادامه می دهد و در اثر یک حمله عصبی می میرد. او این بار از قبر بیرون می آید و سعی می کند تا کارهایی را که سالها حسرت انجام ندادن آنها را داشته به سرانجامی درست برساند. در این میان او به قصد انتقام یکی از کسانی که سبب اخراج او از دانشگاه شده است، می رود و قصد کشتن او را می کند. اما آن مرد را مستاصل تر از خود می یابد و پس از خودکشی مرد از تصمیم خود برای انتقام منصرف می شود. به سراغ یکی از دوستان دوره دانشگاهش- منیژه احمدی- می رود و از عشق خاموش خود به او می گوید. او حتی قصد کشتن شوهر منیژه را می کند اما در لحظه آخر منیژه او را از این تصمیم منصرف می کند و از او می خواهد تا از زندگی اش بیرون رود. در این بین سیامک بر سر یک کوله پشتی با شهرزاد (نگار جواهریان) آشنا و عاشق او می شود. شهرزاد که خود را یک شاهزاده از جزیره ای دوردست می پندارد، پس از کش و قوس هایی سیامک را رها می کند. سیامک پس از مرگ دوستش، ناصر (رامین راستاد)که در کارهای خلاف است میتی بوس خود را به آتش می کشد و به دنبال شهرزاد که با او تماس گرفته . به او ابراز علاقه کرده، به روستایی مرزی در دل کوهی برفی می رود.

قسمتی از داستان فیلم به نقل از سایت سینمای ما و بیش از دو سال انتظار برای اکران این اثر بسیار زیبای سینمایی !!!

کافه آنتراکت افتخار دارد که این عکس را امشب روی دیوار خود داشته باشد .

انسان زاده شدن ، تجسد و ظيفه بود :

توان دوست داشتن و دوست داشته شدن

توان شنفتن ، توان ديدن و گفتن ، توان اندهگين و شادمان شدن

توان خنديدن به وسعت دل ، توان گريستن از سويدای جان

توان گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی

توان جليل به دوش بردن بار امانت

و توان تحمل غمناک تنهايی

تنهايی

تنهايی

تنهايی عريان .

انسان دشواری وظيفه است.

احمد شاملو شاعر دوست داشتنی ما بود یادش گرامی ...

باز گردد عاقبت این در ؟ بلی

رخ نماید یار سیمین بر ؟ بلی

ساقی ما یاد این مستان کند ؟

بار دیگر با می و ساغر ؟ بلی

این سر مخمور اندیشه پرست

مست گردد زان می احمر ؟ بلی

مولانا

یک بار به مترسکی گفتم « لابد از ایستادن در این دشتِ خلوت خسته شده‌ای؟ »

گفت « لذتِ ترساندن عمیق و پایدار است ، من از آن خسته نمی‌شوم .»

دَمی اندیشیدم و گفتم « درست است ؛ چون‌که من هم مزه این لذت را چشیده‌ام .»

گفت « فقط کسانی که تن‌شان از کاه پر شده باشد این لذت را می‌شناسند .»

آنگاه من از پیشِ او رفتم، و ندانستم که منظورش ستایش از من بود یا خوار کردنِ من .

یک سال گذشت و در این مدت مترسک فیلسوف شد .

هنگامی که باز از کنارِ او می‌گذشتم دیدم دو کلاغ دارند زیرِ کلاهش لانه می‌سازند .

برگرفته از: پیامبر و دیوانه – اثر جبران خلیل جبران ، برگردان نجف دریا بندری

زورگو

همين چند روز پيش ، «يوليا واسيلياِونا » پرستار بچه هايم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسويه حساب كنم . به او گفتم : بنشينيد «يوليا واسيلياِونا» ! ميدانم كه دست و بالتان خالي است امّا رودربايستي داريد و آن را به زبان نميآوريد . ببينيد ، ما توافق كرديم كه ماهي سي روبل به شما بدهم اين طور نيست؟
- چهل روبل .
-نه من يادداشت كرده ا م ، من هميشه به پرستار بچه هايم سي روبل ميدهم . حالا به من توجه كنيد .  شما دو ماه براي من كار كرديد .
- دو ماه و پنج روز
-دقيقاً دو ماه ، من يادداشت كرده ا م . كه ميشود شصت روبل . البته بايد نُه تا يكشنبه از آن كسر كرد همان طور كه ميدانيد يكشنبه ها مواظب «كوليا»نبوديد و براي قدم زدن بيرون ميرفتيد . و سه تعطيلي… «يوليا واسيلياونا» از خجالت سرخ شده بود و داشت با چينهاي لباسش بازي ميكرد ولي صدايش درنميآمد .
- سه تعطيلي ، پس ما دوازده روبل را ميگذاريم كنار . «كوليا» چهار روز مريض بود آن روزها از او مراقبت نكرديد و فقط مواظب «وانيا»بوديد فقط «وانيا »
و ديگر اين كه سه روز هم شما دندان درد داشتيد و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه ها باشيد .
دوازده و هفت ميشود نوزده .
تفريق كنيد… آن مرخصيها… آهان… چهل ويك روبل ، درسته ؟
چشم چپ «يوليا واسيلياِونا» قرمز و پر از اشك شده بود . چانه ا ش ميلرزيد . شروع كرد به سرفه كردنهاي عصبي . دماغش را پاك كرد و چيزي نگفت .
- و بعد ، نزديك سال نو شما يك فنجان و نعلبكي شكستيد . دو روبل كسر كنيد .
فنجان قديمي تر از اين حرفها بود ، ارثيه بود ، امّا كاري به اين موضوع نداريم . قرار است به همه حسابها رسيدگي كنيم . موارد ديگر : بخاطر بي مبالاتي شما «كوليا » از يك درخت بالا رفت و كتش را پاره كرد . 10 تا كسر كنيد . همچنين بي توجهي تان باعث شد كه كلفت خانه با كفشهاي «وانيا » فرار كند شما مي بايست چشم هايتان را خوب باز ميكرديد . براي اين كار مواجب خوبي ميگيريد .
پس پنج تا ديگر كم ميكنيم . …
در دهم ژانويه 10 روبل از من گرفتيد .
« يوليا واسيلياِونا» نجواكنان گفت: من نگرفتم
-امّا من يادداشت كرده ا م .
- خيلي خوب شما ، شايد …
- از چهل ويك بيست و هفتا برداريم ، چهارده تا باقي ميماند .
چشم هايش پر از اشك شده بود و بيني ظريف و زيبايش از عرق ميدرخشيد . طفلك بيچاره !
- من فقط مقدار كمي گرفتم .
در حالي كه صدايش مي لرزيد ادامه داد:
من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم … نه بيشتر .
- ديدي حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم . سه تا از چهارده تا به كنار ، ميكنه به عبارتي يازده تا ، اين هم پول شما سه تا ، سه تا ، سه تا … يكي و يكي .
يازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توي جيبش ريخت .
به آهستگي گفت : متشكّرم
جا خوردم ، در حالي كه سخت عصباني شده بودم شروع كردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق .
پرسيدم: چرا گفتي متشكرم ؟
- به خاطر پول .
- يعني تو متوجه نشدي دارم سرت كلاه ميگذارم ؟ دارم پولت را ميخورم ؟ تنها چيزي  که ميتواني بگويي اين است كه متشكّرم ؟
-در جاهاي ديگر همين مقدار هم ندادند .
- آنها به شما چيزي ندادند ! خيلي خوب ، تعجب هم ندارد . من داشتم به شما حقه ميزدم ، يك حقه ي كثيف حالا من به شما هشتاد روبل ميدهم . همشان اين جا توي پاكت براي شما مرتب چيده شده .
ممكن است كسي اين قدر نادان باشد ؟ چرا اعتراض نكرديد ؟ چرا صدايتان درنيامد ؟
ممكن است كسي توي دنيا اين قدر ضعيف باشد؟
لبخند تلخي به من زد كه يعني بله ، ممكن است
بخاطر بازي بيرحمانه ا ي كه با او كردم عذر خواستم و هشتاد روبلي را كه برايش خيلي غيرمنتظره بود پرداختم .
براي بار دوّم چند مرتبه مثل هميشه با ترس، گفت: متشكرم
پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنين دنيايي چقدر راحت ميشود زورگو بود .

آنتوان چخوف .

مادر مُرد ، از بس که جان ندارد ...

دیالوگ بیاد ماندنی فیلم مادر اثر علی حاتمی که امشب در گوش من همچنان تکرار می شود .

شانزدهم آبانماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت ، مادربزرگ بعد از یکسال مبارزه با سرطان درگذشت .

روحش شاد ...

کافه آنتراکت از تمامی دوستانی که همدردی نمودند تشکر ویژه می نماید .

و امیدوار است مادر بزرگ ها بیشتر در کنار ما بمانند ، بر ماست تا قدردان و سپاسگذارشان باشیم .

امشب شمع ها در آنتراکت برای تمامی مادربزرگ ها روشن است .

داخلی - سالن عمومی - شب

مک مورفی بر می گردد و می رود جلوی پنجره ایستگاه پرستاری پشت صف بیماران می ایستد . بیماران منتظرند تا داروهایشان را بگیرند . مک مورفی به پشت پنجره می رسد و لیوانش را می گیرد ، اما قرص را نمی خورد .

مک مورفی (به سر پرستار) : من رو ببخشین خانوم ، می تونم چیزی ازتون بپرسم ؟

سرپرستار (مودبانه) : بله آقای مک مورفی .

مک مورفی :

     نظرتون چیه که برای مدتی موسیقی رو خاموش کنین ، تا این مردها صدای تفکر خودشون رو بشنون ؟

قسمتی از فیلمنامه پرواز بر آشیانه فاخته اثر لارنس هابن و بو  گلدمن ،  بر اساس داستانی از کن کیسی

به کارگردانی میلوش فورمن

این فیلم در ایران تحت عنوان دیوانه از قفس پرید دوبله شد . 

برنده اسکار : بهترین فیلمنامه اقتباسی ، بهترین بازیگر مرد (جک نیکلسون) ، بهترین بازیگر نقش اول زن (لوئیس فلچر) بهترین کارگردانی و بهترین فیلم

همچنین نامزد اسکار : بهترین بازیگر نقش دوم مرد (براد دوریف) ، بهترین فیلم برداری ، بهترین تدوین ، بهترین موسیقی .

با گذشت یاد آرید

آنسوی خط ، تنها هیجان می شنوم

هیجان دختری که از شنیدن صدای قطار باری جیغ میزند از فرط شادی ، کنار ریل

دلم برای دخترک تنگ می شود ناگهان

و دلم برای قطار باری نیز ...

"و این نور بالای لوکوموتیو پیر است که با صدایی خشک و خشن ،

تنها حرکت خویش را فریاد می زند و این خودِ زندگیست . "

آری ، حرکت حتی قطاری سنگین سرشار از زندگیست ...

و سالهاست  دیگر شیشه های اتاقم از سر و صدای حرکت لوکوموتیوها نمی لرزد

دیگر سکه های دو تومنی بزرگ من روی هیچ ریلی تبدیل به شمشیر نمی شود

هیچ خروس جنگی ای به یاد نمی آورد روزی روی ریلی مبارزه کرده باشد 

مدتهاست از خودکشی مرد نا امید روی ریل می گذرد

اما من اینجا با هیجان دختری کنار ریل سرشار از بودن می شوم ...

سیامک

آبان ماه - 88

شکاف لبهامان

به خنده ای گشوده اگر می شد

شاید ترحم آفتاب گرممان می کرد

و در رطوبت این همه اشک

                                 نمی پوسیدیم

حالا

بعد از این همه سال و آن شب بارانی

در این دقیقه ای که نه باران می بارد و

                                               نه هوا سرد است

نگران آمدنت هستم

با این همه ، اگر آمدی

مانتوی بلند و ضخیمی بپوش

موهایت را پنهان کن

از باب احتیاط

          چتری هم بردار

من

  نگران آمدنت هستم .

حافظ موسوی - خرداد 73

کافی شاپ فنجون ، اراک ، انتهای خیابان نیسانیان

جایی برای اینکه لحظات خوبی را در آن بگذرانید و در حالیکه از منوی منحصر به فرد و جذاب فنجون لذت می برید می توانید از مجموعه کتابهای موجود در فنجون چند خطی بخوانید . جای قشنگی است پیشنهاد کافه آنتراکت برای ملاقات در شهر ... 

یاران به مرافقت چو دیدار کنید

                                         شاید که ز دوست یاد بسیار کنید

چون باده خوشگوار نوشید به هم

                                         نوبت چو به ما رسد نگونسار کنید

به سلامتی شروین دوست خوب کافه آنتراکت ...

در پست بعدی پاتوقی را معرفی خواهیم کرد تا به خود آنتراکتی دهید در دنیای حقیقی ، در شهر ...

با امیر قدم زدیم ، خیابانها را طی کردیم و حرف زدیم و مدتها طول کشید

تا رها شدن را آموختیم

قانون بزرگ زندگی ما

رهایی ، این حس شگفت انگیز و بزرگ

قانونی برای پرواز ... رها همچون جاناتان لیوینگستون ، مرغ دریایی .

امشب در کافه برای سلامتی همه انسانهای رها ، لیوانها به هم خواهند خورد .

شبی که لعنت از مهتاب می بارید

و پاهامان ورم می کرد  و می خارید

یکی از ما که زنجیرش کمی سنگینتر از ما بود

لعنت کرد گوشش را و نالان گفت : "باید رفت"

قسمتی از شعر کتیبه اثر مهدی اخوان ثالث                    م. امید

سبز سبز سبز

اینجا باید مواظب سر خود باشی

یا دورنگی یا یکرنگ

ضربه میخوری اما سرشار از انرژی به سمت هدف قل میخوری  

تحمل کن

تحمل کن

از چوبها نترس ، این ضربه های دوست داشتنی را تحمل کن

چیزی به آخر این بازی و برنده شدن هم رنگها نمانده ...

سبز سبز سبز ، میزی شگفت انگیز که روی آن هیجان با دسر فرصت سرو می شود .

قسمتی از خاطرات یک توپ بیلیارد

قسمت امتیاز دهی به مطالب کافه نیز راه اندازی شد ، با کلیک روی ستاره هر پست امتیازی که برای آن پست میدهید ثبت خواهد شد .

نا امیدی هم گاهی انسان را سر پل روزمرگی یقه می کند ...

امروز دوست داشتم تنها یک قهوه تلخ داشته باشم و برای دقایقی به تمامی این بیست و نه سال نظری

بیندازم ، به تمام اشتباهاتم و به تمامی شکستها حتی .

و بعد خودم را به خاطر تمام آنها ببخشم و دوباره شروع کنم ، با دنیایی تازه . 

کافه آنتراکت مفتخر است در این روزهای خیس و زیبا ، شما را به خواندنی های گرم دعوت کند .

همچون قزل آلا ، این ماهی شگفت انگیز برای زندگی بجنگیم . 

گاهی باید خلاف جهت آب شنا کنیم تا بزرگ شویم و قوی تر . 

یک پیشنهاد نارنجی و کمی رمانتیک :

- اولین پاییز رویایی ، آغوشی خیس و بوسه هایی گرم . لطفا امتحان کنید و این لذت را از دست ندهید .

و یک فنجان شعر با طعم امید :

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟

خنده اش خونی ست اشک آمیز

 جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن

پادشاه فصل ها پاییز    

م - امید

وقتی که شاد می شوم از خوردن یک لیوان آب یخ !!!

 آه میکشم از سرمای این لیوان سوزان

و

جگری که می سوزد و سیراب نمی شود لبی

که

تنها نام تو را بر خود

جاری

که رود بود و خشک شد

انگار

وقتی صدای تو را نشنید...

گاهی دلم تنگ می شود

گاهی که یاد

 گاهی که شاد 

وقتی که ناز

نازنینم

شراب که میخوردیم

گونه های تو قرمز و لیوان مست و من نه

که چشمان تو

قرارم ربود چنان که

شراب رنگ پریده عرق کرده بود

مستی از یاد برده بودم

 من که همیشه می خواستم   

که باشم

با تو انگار همیشه هستم مستم ...

تنها ، گرسنه ، خسته

و شاید بهترین لذت گاهی ، خوردن یک ساندویچ مغز باشد .

 این غذای پیچیده ، اما در کاغذی سفید و ساده .

- زرد یا مشکی ؟

- مشکی لطفا .

گاهی بهترین جای این شهر همان ساندویچی قدیمی خیابان شریعتی است .  

زنده باد جعفر ساندویچی

توجه : پست بعدی شعری است با طعم شراب ، ویژه منوی پاییزه کافه آنتراکت .

خورخه لوئيس بورخس
اسدالله امرايي